De stem voorbij taal is de plek
waar klank zichzelf herkent
en mij meeneemt...

De stem voorbij taal…
dat is het moment waarop klank niet langer probeert iets uit te leggen,
maar gewoon is.

Het is die plek waar de stem niet meer vraagt:
“Hoe moet dit klinken?”
maar eerder:
“Waar wil mijn energie naartoe?”

Het is zingen zonder grammatica.
Spreken zonder woorden.
Ademen met richting.

Het is de ruimte waar de stem niet communiceert,
maar herinnert.

Herinnert hoe het voelt om volledig aanwezig te zijn.
Herinnert hoe het lichaam trilt wanneer het eindelijk mag spreken
zonder dat het hoofd ertussen komt.

De stem voorbij taal is de stem die niet uit de mond komt,
maar uit het veld achter je borstbeen.
Die zachte druk, die warme golf, die trilling die je voelt
nog vóór je iets zegt.

Het is de stem die niet vraagt om begrepen te worden,
maar om gevoeld te worden.

Het is de stem die niet vertelt wat je bedoelt,
maar wie je bent op dat moment.

Het is de stem die geen taal kiest,
maar een frequentie.

Een frequentie die soms Antwerps raakt,
soms Aramees,
soms Hebreeuws,
soms mijn eigen klanktaal...
maar eigenlijk altijd Marcus.

De stem voorbij taal is de plek waar jij thuiskomt.
Waar je niet zingt om gehoord te worden,
maar om te resoneren.

Waar je niet spreekt om iets uit te leggen,
maar om iets te openen.

Waar je stem niet langer een instrument is,
maar een poort.

El Chi Marcus